"Ik ken een Bloem"

IK KEN EEN BLOEM.

Ik ken een bloem, die echt bestaat
die elke morgen opengaat
steeds lacht ze naar zon, maan en ster
hen groetend, al is het zo ver

Ik ken een bloem, 'k heb haar gezien
kleine blaadjes zo 'n stuk of tien
een fleurig hart in het midden
's nachts blaadjes toe om te bidden

Ik ken een bloem, ik weet haar staan
in haar kelk blinkt er soms een traan

ze wil mij zeggen hoe het komt
zo stil, dat ik het niet verstond

Ik ken een bloem, die is heengegaan
je ziet nog juist waar ze heeft gestaan
de stengel die haar zo fier droeg
weende, hij vond het veel te vroeg

Ik ken een bloem, die even deed
of ze mij kende, och vergeet
in haar kelk blonk ook een traan
ik ben in stilte weggegaan

Eens komt er waar ze heeft gestaan
een nieuwe bloem die nu voortaan
de zon de maan de sterren groet
ik ken een bloem, ze had veel moed.

©MARCEL.

"Een Bloem"

Een Bloem.

Een bloem, die 's morgens opengaat
samen met de haan vroeg opstaat
met dauwdruppels als diamanten
op de blaadjes, aan alle kanten

Een bloem, die 's morgens opengaat
een eind aan haar nachtrust maakt
wacht met het maken van haar toilet
tot de zon haar gordijn optrekt

Een bloem, die 's morgens opengaat
haar uitrekt, zich in 't zonlicht baadt
voelend hoe haar blaadjes strekken
zich aan het zonlicht open rekken

Een bloem, die 's morgens opengaat
kleur, haar zo aantrekkelijk maakt
tot diep in haar hart laat kijken
je met haar pracht wil verrijken

Een bloem, die 's morgens opengaat
haar geur palet zomaar los laat
ze dringt het echt niet aan je op
het is als een flesje zonder dop

Een bloem, die 's morgens opengaat
haar hoofd naar 't zonlicht draait
voedsel in zich draagt voor de bij
die tot haar komen, mooi in rij

Een bloem, die 's morgens opengaat
in de dag haar schoonheid uitstraalt
blij dat ze ons heeft kunnen tonen
wat een geluk, op deze aarde te wonen.

©MARCEL.

"Blaren zitten"

Blaren zitten.

Ik ben verbrand door de zon
toen ik lag te pitten
de enige die er iets bij won
ben ik niet
maar moet wel op de blaren zitten.

© Marcel.

"Bijen"

BIJEN.

Een holle boom, juist buiten het bos
al jaren lang getooid met een groene laag mos
hij stond nog recht, in alle weer en wind
waarin de specht, een lekkere worm vind
binnenin is er een ongecontroleerde bezigheid
onvruchtbare werksters zonder onderscheid
werken aan een kunstig groot honingraat
het word heel nauwkeurig klaargemaakt
een bijenkoningin legt steeds weer een ei
dag en nacht, voor haar gelijk, het hoort erbij
voor elk eitje, word er een plaatsje voorzien
het gaat steeds maar door, niet clandestien
de werksters vliegen steeds maar af en aan
ze vliegen allen onbeheerst in dezelfde baan
zoete nectar, daar is het hen om te doen
als voedsel voor de larven, een festoen
zoekend naar dat geurige bloemen veld
de weg, onderweg  aan elkaar doorverteld
huiswaarts kerend, soms wat overladen
heel wat anders dan hangen zonnebaden
dat brengt haar niet op een dwaalspoor
ze vliegt, zich richtend op de metafoor
aangekomen kan ze haar vracht lichten
voedsel voor die erg groeiende wichten
larven die met zorg worden grootgebracht
één van hen moet zorgen voor het nageslacht.

©Marcel.

"Bergen Verzetten"

Bergen verzetten.

Ik zou zo graag bergen verzetten
bergen van stenen en zand
de stenen laat ik achter
het zand sijpelt door mijn hand
het voelt al vele zachter
op de stenen moet je niet letten.

Maar die stenen kan je pletten
tot er alleen gruis overblijft
gruis dat met de wind opstijgt
zo fijn dat het op 't water drijft
niet meer weet waar het verblijft
ik zou zo graag bergen verzetten.

Mijn handen moet ik ervan betten
liggen open van het vele werk
voel mij daardoor wel wat loom
gek, dat ik het nu pas merk
maar morgen, na deze droom
dan zal ik die bergen wel verzetten.

©Marcel.